Onder corrosie verstaan we het ongewenst verdwijnen van materiaal onder invloed van chemische of elektrochemische processen. Rvs is onder bepaalde omstandigheden gevoelig voor corrosie, vandaar dat de –tot op heden nog vaak gebruikte– benaming 'roestvrij' staal misleidend is. Toch is de corrosieweerstand van rvs, in soms bijzonder agressieve, oxiderende milieus, zeer groot. Zonder het bestaan van rvs zou er, wegens de hoge kost van evenwaardige alternatieven, praktisch geen chemische industrie zijn! De grote verscheidenheid aan types wijst er echter al op dat de corrosievastheid geen algemene, maar een specifieke eigenschap is. Dat wil zeggen dat de corrosievastheid voor een bepaald type slechts onder bepaalde omstandigheden geldt. Corrosie is overigens een verzamelnaam voor een aantal verschijnselen, die hierna afzonderlijk behandeld worden.
Roestvaste staalsoorten kunnen in een vier- à vijftal grote groepen onderverdeeld worden. De eerste tabel geeft een vergelijking van de Europese, Amerikaanse, Japanse, Zweedse en andere normen. In een tweede tabel komen dan de richtanalyses aan bod van enkele veel voorkomende roestvaste staalsoorten binnen de grote groepen. In deel 1 van deze infofiches werden vooral de verschillen tussen de groepen uitgeklaard. In dit deel hebben we het over de verschillen binnen de drie voornaamste groepen.
Deel 1 van de Infofiches Roestvast Staal (RVS) zal de historiek van het ontstaan van de materialen behandelen. Er zal tevens kort worden ingegaan op de vraag: “Waarom is roestvast staal roestvast?” Daarnaast worden de diverse hoofdgroepen besproken.
Collectief onderzoeksproject rond de innovatieve varianten van het TIG en MIG/MAG-lassen. Het doel is na te gaan in hoeverre deze varianten kunnen bijdragen tot een verhoging van de productiviteit en het rendement en de verlaging van de productiekosten (laskosten). Verder kunnen een aantal van deze lasprocessen leiden tot nieuwe producten uit bijvoorbeeld dunnere plaat, verzinkt staal aan aluminium, enz. Door dit project zullen de deelnemende bedrijven inzicht krijgen in de mogelijkheden van deze nieuwe lasprocessen, zodat ze op een verantwoorde manier kunnen worden ingezet in hun productie.
De buigproef is een simpele en goedkope, kwalitatieve test die kan worden gebruikt om zowel de buigbaarheid als de vastheid van een materiaal te bepalen. Het wordt vaak gebruikt als een kwaliteitscontroletest voor stompe lasverbindingen. Voordeel van de buigproef is dat zowel de buigstaaf als de benodigde apparatuur eenvoudig kunnen zijn. De uitkomst kan als een kwalitatieve controle nuttig zijn om de samenhang in de productie te verzekeren.
In dit artikel wordt de hybride laserlastechniek (meer bepaald het laser-MIG/MAG-lassen) beschreven, met aanduiding van de voor- en nadelen en de belangrijkste toepassingsdomeinen. Daarnaast wordt het recent door het IWT gesubsidieerde BIL-VITO-OCAS-CLUSTA Collectief Onderzoeksproject voorgesteld, waarin het hybride laserlassen wordt toegepast op diverse technisch belangrijke staalsoorten.
Le projet ALUWELD I a pris fin au début 2006. Ce projet de recherche collective étalé sur deux ans a été subsidié par l’IWT-Vlaanderen. ALUWELD I avait pour objet l’application de deux procédés de soudage innovateurs sur les alliages d’aluminium : le Friction Stir Welding (friction malaxage) et l’Hybrid Laser Welding (soudage hybride arc/laser). Le projet a réuni une quarantaine d’entreprises et centres de recherche principalement situés en Flandre. On peut dire que de bons résultats ont été enregistrés, durant ces deux années, avec les deux procédés de soudage.
Vandaag worden martensitische 9% Cr-stalen gebruikt in thermische centrales met geavanceerde stoomparameters. Het Europees onderzoeksprogramma COST 522 had tot doel nieuwe materialen te ontwikkelen die een hogere stoomtemperatuur (tot 650 °C) toelieten, wat de efficiëntie van de centrale verhoogt en bijgevolg bevorderlijk is voor het milieu. Om aan deze vraag te voldoen heeft Vallourec-Mannesmann een nieuw martensitisch 12% Cr-staal ontwikkeld, genaamd VM12, geproduceerd in tube en pipe, met een beoogde kruipsterkte vergelijkbaar met E911, T/P92 en een betere oxidatieweerstand dan X20CrMoV12-1.
Lastechniek is steeds in ontwikkeling, waardoor het noodzakelijk is om de bestaande normen minstens om de vijf jaar te herzien. Elke vijf jaar gebeurt er een periodieke revisie. Elke Europese lidstaat kan dan opmerkingen geven. De tweede mogelijkheid is een goedkeuring van de norm zonder aanpassingen. Een derde optie is het annuleren van een norm omdat deze niet langer nodig is of omdat de norm niet meer de ‘state-of-the-art’ van de lastechniek weergeeft. In dat geval wordt de norm meestal volledig herbekeken. We geven een overzicht van veelgebruikte normen die recent gewijzigd werden of die in de nabije toekomst gewijzigd zullen worden.
Om concurrentieel te blijven is een overstap naar minder dure en arbeidsintensieve lastechnieken meer dan het overwegen waard. Hoewel nog bijkomend onderzoek gewenst is, lenen de smeedlasprocessen zoals het magnetisch booglassen en het wrijvingslassen zich hier uitstekend toe. Deze automatische lastechnieken garanderen een constante kwaliteit en worden ingeschakeld in heel wat bestaande en nieuwe toepassingen